Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Froukje in Amerika

Froukje in Amerika

1/4/2009 Afscheid...

Het heeft eventjes langer geduurd dan gepland, maar dan nu toch een afsluited blogje...

Na thuiskomst heb ik me direkt weer in het drukke leven geworpen hier, en daardoor had ik nog niet eerder tijd (en moed) om een laatste blogje te schrijven. Ik ben dus in elk geval wel veilig thuisgekomen, voor wie zich dat nog afvroeg...

De laatste dag in New York was een fijne afsluiting. Na het stallen van de (veel te volle) koffer en backpack bij het hotel, heb ik mijn ontbijtje genuttigd wederom bij Pax op 7th avenue, toch wel mijn favoriete ontbijtlocatie die paar dagen. Daarna ben ik naar het Museum of Modern Art gegaan. Daar heb ik heerlijk rondgekuierd bij de Martin Kippenberger special exhibition met een audio tour, en vervolgens een lachwekkend groot aantal Picasso's gezien (naast heel veel hele gave moderne andere kunst, maar het aantal Picasso's viel echt op... en ik hou niet eens van Picasso)


From USA 2009


From USA 2009
 
From USA 2009


Toen was ik al best een beetje moe, dus heb ik mn laatste paar uurtjes in New York doorgebracht boven een potje Silver Needle thee in de Radiance Tea Room. Een aanrader voor iedereen die naar NYC gaat! Laat vooral het personeel even weten dat je gestuurd bent door Vincent en Onno (via Froukje - lang verhaal dit...) en teken het gastenboek. Ze hebben er ook Chinese boeken, cadeautjes, en allerlei eten. Na een laatste paar souvenirtjes gejaagd te hebben op 5th Avenue, en nog eventjes wat bladmuziek gekocht te hebben op music row (tussen broadway en 7th avenue, w 48th street) begon ik vervolgens aan mijn tocht terug naar Nederland (per taxi > trein > taxi > busje > vliegtuig 1 > vliegtuig 2). De tocht per trein was avontuurlijker dan ik verwachtte. Ik had mn ticket omgeruild voor een dollar voor eentje naar een station dichterbij het vliegveld. Niet wetende dat dat "station" een houten platform in een weiland was. Letterlijk. Gelukkig hielp iemand me in de trein al aan een taxi nummer en had ik die vanuit de trein van te voren geregeld. Ik was enorm opgelucht dat ik 's avonds veilig in mn bedje lag in mn Airport hotel.

Het hotel waar ik tussendoor overnachtte was in de vijf weken dat ik er niet geweest was trouwens van naam en keten veranderd... veel meer dan een ander ontbijtmenu en een ander merk zeepjes en bord op de deur heb ik er niet van gemerkt. De vluchten verliepen verder soepel (behalve een genant overpakken van bagage moment in de hal van t vliegveld omdat mn ene tas te zwaar was - ze wogen ze apart, grom). Het vliegveld in Bradley is heel fijn, met schommelstoelen!

From USA 2009


De meneer die in het vliegtuig de hele nacht vidoespelletjes heeft gespeld op t touchscreen in mijn hoofdsteun had ik op een gegeven moment wel een rechtse directe willen verkopen...dus veel heb ik niet geslapen. Maar al met al was het een soepele trip naar huis. Wel was ik de hele vrijdag flink in de war "ik heb vanochtend nog mn haar gewassen - ohja, dat was gisteren dus" door het tijdsverschil. En mn jetlag heb ik nog wel een weekje of wat gevoeld...

Maar zoals gezegd, direkt ben ik weer het echte leven ingerold (door mjn feilloze planning had ik drie deadlines, een cursus en repetities en concerten allemaal in de eerste week, ai ai ai)... Dat voelde dus vermoeiend, maar wel heel goed! Inmiddels ben ik lang genoeg terug om ook op de minder leuke momenten ook terug te kijken met een gevoel van algehele tevredenheid. New York mis ik zelfs wel flink als ik zo weer door mn foto's zit te kijken, en met Farmington zal dat ook wel komen. Maar ik ben wel heel blij om al mn vriendjes en vriendinnetjes hier weer in de buurt te hebben, en niet meer de hele dag brieven te hoeven overschrijven in een stille bibliotheek.

Dank voor jullie reakties op mn blogs, en ook de reacties achteraf (er hebben geloof ik meer mensen gelezen da ik aan de reacties kon aflezen). Het was fijn om op deze manier mn verhalen kwijt te kunnen!

Voor wie het leuk vindt: hier nog een linkje met een selectie van alle foto's die ik gemaakt heb.

USA 2009


Kusjes van Froukje

1 Comments Post A Comment! Permanent Link

3/3/2009 -13- East en West

Gisteren had ik geen tijd en puf om te bloggen, dus vandaag een samenvatting van twee dagen. Op het kaartje/de link hieronder kun je zien waar ik allemaal  geweest ben:


Grotere kaart  weergeven


Ik heb gisteren en vandaag stukjes van de stad bekeken waar ik nog helemaal niet geweest was: de Lower Eastside, de  East Village, de West Village en een piepklein stukje Chelsea. Ook heb ik een bezoekje gebracht aan de New York Public Library.

In de nacht van Zondag op maandag was de beloofde sneeuwstorm over New York getrokken, en er lag dus een dikke 20 cm sneeuw op sommige plekken. Het sneeuwde de hele dag ook nog  door, en het was heel erg koud en nat en winderig. Helaas betekent sneeuw in zo'n stad voornamelijk grote hopen smeltende grijze zompige zooi langs en op de  stoepen, en verraderlijk diepe plassen met ijswater. Ik was dan ook al spoedig na aankomst in de Lower Eastside door mijn uggjes heen tot op mijn enkels  doorweekt. Tel daarbij op dat ik de Lower Eastside niet bepaald aantrekkelijk of inspirerend vond, en je zult het niet gek vinden dat ik als de wiedeweerga  doorliep naar de East Village.


Lower East Side in de sneeuw




East Village, het lijkt Amsterdam wel...




De East Village was wel wat interessanter, levendiger en kleurrijker, maar ook hier met het nare weer maar weinig te beleven op straat. Ik heb me gesetteld in een heel leuk en besloot om nog even een kijkje te nemen bij St. Mark's in the Bowery, één van de oudste gebouwen in Manhattan, waar Peter Stuyvesant begraven ligt, en daarna noordwaarts te keren. Bij het kerkje kwam ik een oud vrouwtje tegen, dat (dacht ik) hulp nodig had op een glibberig stoepje, maar ze bleek vooral onthand te zitten om iemand die haar volledige brood in stukjes kon scheuren om haar arme duifjes te voeren. Ze had me dus al snel aan het werk :') Het was wel grappig hoor, duifjes voeren met oma, en ze vond me erg lief, maar ze was ook een beetje koekoek dus ik ben snel weer doorgelopen na een half brood in royale duifporties te hebben gescheurd (mijn handen waren inmiddels ook roodbevroren).


Max Brenner Choco café




Little Ukraine


St Mark's in the Bowery en het beeld van Peter Stuyvesant






Met de bus ben ik naar Midtown East getogen, via Third Avenue. Na een klein doorkijkje richting het VN hoofdkwartier kwam ik midden in deze werkwijk een hele fijne deli tegen, waar ik mn buikje rond heb gegeten met o.a. chinese pork en lo mein voor maar 6 dollar. Avondeten kon ik vervolgens overslaan, zo vol zat ik...Daarna langs Grand Central Station weer richting Bryant Park, daarnaast zit namelijk de New York Public Library. Prachtig gebouw! Ik kon het niet laten en heb nog even gezocht maar kon niks nieuws over/van Horace Walpole vinden, dus daarna lekker doorgelopen naar het Hotel want ik was vreselijk verkleumd, nat en moe. Ten slotte 's avonds The Phantom of the Opera geweest in the Majestic theatre. Stom genoeg mn camera vergeten (met t idee dat ik toch geen foto's mocht maken) maar van te voren had ik van de zaal best een paar mooie foto's kunnen maken. Prachtig theater, mooie voorstelling (met een pre-recorded hoge C van de hoofdrolspeelster ;-) dat risico nemen ze duidelijk niet...) en de plaatsen waren best goed voor het kleine prijsje. je kon alleen de gezichten niet zien, dus het leek net een sort film met een geluidsband ipv musical. Ook zat er een nogal grote groep Spanjaarden voor me, en om maar eens geheel generaliserend te zijn: niks vervelender dan een grote groep Spaanse toeristen :X Wel genoten hoor! Maar was ontzettend moe, dus 's avonds meteen een lekker bad genomen en gaan slapen.

Reflectie van het Chrysler Building


The New York Public Library




The Phantom of the Opera


Vandaag was het mooi weer, zonnig, en dus trok ik naar the Rockefeller Center om naar de top te gaan voor wat mooie skyshots van New York. Het Rockefeller Centre is ietsje lager dan het Empire State building, maar ten eerste goedkoper, ten tweede minder druk/minder massaal, ten derde veel groter oppervlak om te staan kijken (het is heel breed dus het balkon is ook lekker ruim) én het uitzicht is vrijer: dit gebouw staat namelijk in de weg van de view van het Empire State Building op het Noorden! Het was echt ijzig koud, zeker op het minder afgeschermde bovenste dek (luchttemperatuur in NYC was vandaag -12 tot -15, windchill was -18 tot -20, moet je nagaan hoe het op de toren in de wind was. brrrrrrrrr.)


On top of The Rock








Daarna naar het stukje dat nog op mijn lijstje iste: de West Village en een piepklein stukje Chelsea. Eigenlijk wilde ik naar het MOMA en Central Park, maar het MOMA is dicht op dinsdag ipv op maandag, dus dat doe ik nu morgen als afsluiting van alles. De West village vond ik veel leuker dan de East village: het was inder viezig, levendiger, en met allemaal leuke muziekwinkeltjes enzo. Een poosje rondgelopen, en toen met de metro naar W23rd Street. Ik had geen puf/warmte meer over om Chelsea nog echt te verkennen, maar een lekkere Europese Hotdog - een Deense! beter dan de Amerikaanse die ik tto nog toe eerder proefde en mét gefruite uitjes - tegenover het beroemde Chelsea Hotel (waar Sid Nancy vermoordde) was ook best ok! Daarna terug richting hotel, waar ik er echt wel eventjes over gedaan heb om weer op te warmen.


West Village:Bob's record store


Washington Square


Christopher Square en Gay Liberation Monument




Chelsea Hotel


Nu dan toch eindelijk toegekomen aan de dubbele inhaal blog, het is alleen niet zo'n hele lange geworden. Dit waren twee iets minder inspirerende dagen zogezegd, maar alsnog heel leuk. Vooralsnog heb ik denk ik een goeie indruk gekregen van Manhattan, van alles een beetje gezien. Ik heb nu toch wel al mijn favoriete plekjes hier (kortweg het gebied van Bryant park richting het noorden via 5th Avenue, Soho, en the Financial District). Niet vanwege het winkelen, maar gewoon omdat ik me in die straten het pretigst voelde: het meeste thuis, het meeste Froukje. Daar zou ik mezelf wel vaker zien rondlopen. The West Village heb ik trouwen sniet zoveel tijd voor gehad, maar daar zou ik mezelf ook wel vaker kunnen zien rondlopen. Morgen een museum en reisdagje, en ik denkdat ik niet meer aan bloggen toe kom voor ofwel USA tijd donderdagochtend, of NL tijd vrijdagmiddag....dan ben ik alweer thuis!

Kusjes van Froukje

6 Comments Post A Comment! Permanent Link

1/3/2009 -12- Fifth Avenue



Vandaag heb ik een "rondje" 5th Avenue gedaan. (voor een overzichtje van mijn verkenningen houd ik nog steeds dit linkje bij) Na een korte stop bij de "Europese" bakker voor een ontbijtje met de meest on-Europese croissant die ik ooit gezien heb, besloot ik niet de dichtstbijzijnde halte voor metrolijn 6 te nemen, maar via 42nd Street, Bryant Park en Times square door te lopen naar Grand Central Station. Dat is écht een indrukwekkend gebouw! Sowieso is het stukje tussen Times Square/Broadway en Park Avenue onder Central park tot nog toe mijn favoriete plekje van Manhattan. Het heeft het grotestadse gevoel zonder de overdaad aan lichtjes en toeristen, de straten zijn wijd en vol taxi's maar de stoepen zijn ook breed en niet overvol, er zijn dure en goedkope winkels, de mooiere en oudere skyscrapers...Ik voelde me vandaag helemaal op mn plekje (Niet dat Soho en Chinatwn niet leuk waren hoor, maar Midtwon East is nog nét even meer New York voor mij persoonlijk). Heel grappig: ik kwam vandaag dus het eerste Nederlandse stel dat ik gisteren in de metro tegenkwam wéér tegen, op Grand Central Terminal. Echt heel apart.

42nd Street


Bryant Park


Fifth Avenue


Grand Central Terminal








Ik nam daarvandaan de metro naar 86th Street. Onderweg naar 5th Avenue, via Park en Madison, krijg je wel wat mee van de residential kant van Uptown East: allemaal van die Sex and the City overkapte entrees, met doormen en valet parking. Heel sjiek allemaal. Ik ben even bij het Guggenheim Museum gaan kijken. Ik wilde vandaag maar 1 keer entree betalen, dus besloot alleen de hal van het Guggenheim te bekijken en niet het hele museum. Daarna een kijkje genomen bij het Reservoir in Central Park (Ik denk dat ik dinsdag nog even verder Central park in ga) en vervolgens over de "museum mile" van Fifth Avenue doorgelopen naar the Metropolitan Museum. Daar heb ik en flinke poos doorgebracht met de Griekse beelden, een Egyptische tempel (zusje van de verhuisde tempels bij Aswan waar er ook één van in Leiden in t Rijkshistorisch staat) Moderne Kunst en Europese schilderkunst - o.a. een flinke collectie Hollandse meesters. Heb nog nooit zoveel Vermeer, Hals en vooral Rembrandt bij elkaar gezien. Ook een leuke collectie historische muziekinstrumenten.

Het Guggenheim






Central Park Reservoir




Het Metropolitan Museum


De nieuwe Greek/Roman Gallery


Oceanië


Picasso Gitaar en Klarinet op de schoorsteenmantel (zie jij m?)


Balthus


Mahlerbuste en Picasso naast elkaar, wat wil je nog meer


Middeleeuwse kunst


Voor Jas: foto van Benny Goodman vlak voor zijn dood en de klarinet waar hij mee op die foto staat


Het meisjeskopje van Vermeer (ik vind haar eerlijk gezegd behoorlijk lelijk), één van de hunderdduuzend Hollandse Meesters hier.


Daarna met de bus naar de hoek van Central Park, blik geworpen op het Plaza Hotel en vervolgens mijn ogen uitgekeken op Fifth Avenue (lopend richting downtown) bij alle enorm dure designers, die richting 42nd  street steeds meer plaats maken voor ketens en "gewone" winkels. Bij Abercrombie en Fitch binnen kreeg ik bijna een lachstuip. Het is er aardedonker, net een nachtclub, met keiharde muziek. Er zijn overal zithoeken, en al het personeel achter de counters is volgens mij fotomodel. Er staan ook op elke hoek en op alle trappen mannelijke en vrouwelijke modellen in Abercrombie & Fitch kleding glimlachend te dansen op de muziek. Ik durfde spontaan geen kledingsstuk meer aan te raken. Ik heb een paar dingen gekocht bij een paar leuke ketens (cadeautjes en makeupjes) en bij de onvermijdelijke NYC souvenri shop (cadeautjes). Ook nog even wezen kijken bij het Rockefeller Centre. Daar ga ik naar terug als het weer wat mooier en helderder is, zodat het uitzicht van bovenaf beter is. Vannacht schijnt er 20-30 cm sneeuw verwacht te worden (sneeuw tot en met morgenavond) en disndag wordt het weer helder. Het Rockefeller Centre is wel leuk, er is ook een ijsbaan buiten! Daarna een vroeg avondmaal gegeten bij TGI Fridays (yay for free refills op je cherry lemonade slush).

The Plaza


5th Avenue


IJsbaan bij het Rockefeller Centre


Korea Way


Jeuj, Manhattan!


Daarna weer een bus naar nog iets verder downtown genomen, waar ik per toeval in Korea Way terecht kwam (W42nd Street tussen 6th en 5th avenue) een straat vol Koreaanse winkels, restaurants en ook vol Koreanen. Met de bus reizen in New York is leuker dan met de metro: je ziet veel beter hoe de buurten langzaam of heel plotseling van karakter veranderen dan als je onder de grond reist. Uiteindelijk nog een paar bruisballen bij Lush gescoord, een supermarkt gevonden om de hoek bij het hotel om wat groentes te scoren (jeej voor worteltjes). Ik heb nu net heerlijk liggen soaken in het bad en ben weer helemaal ontspannen en opgeladen. Morgen wil ik naar de East en West Village, het Flatiron District en Union Square/Gramercy park. Als ik tijd heb ga ik ook nog even naar de New York Public Library. Het MOMA (museum of modern art) heb ik vandaag even overgeslagen, één groot museum per dag is eigenlijk wel genoeg. Het MOMA ga ik nu denk ik dinsdag doen, samen met het Rockefeller Center en een stukje van Central Park. Dan heb ik woensdag nog over voor de Westside: Chelsea, Meatpacking district, Hell's Kitchen, Uptown West.

Ik heb vandaag een warme muts met oorflappen gekocht voor wel 5 hele dollars om morgen de sneeuw warm door te komen, dus het wordt vast weer een mooie dag!

Kusjes van Froukje

7 Comments Post A Comment! Permanent Link

28/2/2009 -11- NYC day one: Southside, Chinatown, Soho



Vandaag was de eerste hele dag in New York, en na een snel rondje hotelkamer opruimen/inrichten (gisteren had ik alles gewoon naast me neergesmeten) was ik lekker op tijd onderweg vanochtend. Ik heb vandaag best veel gedaan vind ik, en ook heel veel foto's gemaakt die het allemaal veel beter laten zien dan ik het kan vertellen, dus ik zal ook veel plaatjes posten en misschien wat minder schrijven.

Op google maps kun je zien waar ik vandaag en gisteren gelopen, gegeten, gebusd en gethee'd heb (en ook de straatnamen die ik straks noem). Als je op de link onder het kaartje klikt opent de interactieve kaart zich. Deze zal ik de hele week proberen bij te houden.


Grotere kaart weergeven

Om te beginnen ontbeet ik vanochtend in een bakkerij/lunchroom op 7th Avenue (onderweg naar de metro). In de metro snel een metro card voor 7 dagen gekocht (25 euro onbeperkt gebruik van city buses en metro's - met 13 ritjes heb je je kaart er al helemaal uit). Ik nam lijn 1 naar South side ferry terminal, waar ik op de Staten Island Ferry stapte om een gratis uitzicht te hebben op het Vrijheidsbeeld vanaf het water. In de metro kwam ik trouwens Nederlands stel nummer 1 tegen (er volgden er vandaag nog een stuk 5 groepjes Hollanders, van homostel tot reizende vriendinnen - je struikelt erover en ze zijn vanaf een kilometer herkenbaar aan dingen als haardracht, kleding, schoenen etc.) Onderweg naar de metro werd ik trouwens door twee Duitse meisjes de weg gevraagd naar het Rockefeller centre. Ze dachten aan mijn snelle antwoord te merken dat ik Amerikaans was, maar ik vind het persoonlijk gewoon niet zo heel lastig om het verschil tussen uptown, downtown en crosstown (eastside/westside) te onthouden. Ben hier wel een partij blij met mijn vertrouwde innerlijke GPS, heb de kaart nauwelijks nodig gehad vandaag - wat wil je ook met zoveel duidelijke landmarks!


Een zonnige ochtend op W48th street


De Staten Island Ferry was leuk, een beetje een vervallen boot op de heenweg, met vieze ramen (ik besloot te proberen of ze open konden, dat lukte, en vervolgens kwamen er allemaal mensen door mijn open raampje foto's maken, in plaats van dat ze hun eigen raam open maakte. Ik zeg: Initiatief nemen FTW!). Op de terugweg was er een mooiere boot met buitendek (ze proberen trouwens wanhopig mensen op Staten Island te laten blijven door ze te lokken met folder-uitdelende oma's en posters in de terminal, maar de helft van de mensen wandelt resoluut naar de volgende ferry om terug te gaan...ik ook, want ik had andere plannen voor vandaag. Wel mooie plaatjes kunnen schieten van het vrijheidsbeeld, de skyline van Manhattan en Brooklyn Bridge.

De Staten Island Ferry Terminal


De skyline van het financial District


Het vrijheidsbeeld


Froukje op de ferry


Brooklyn Bridge


Vervolgens ben ik door Pearl street het financial district ingelopen. Op zaterdagochtend is het daar echt vrijwel uitgestorven, zeker op de straten buiten Broadway en Wall street. Ik vond dat wel een fijn effect eigenlijk, beetje spookachtig en het voelt echt alsof de straten helemaal van jou zijn. Pearl street is een mooie straat, met een "traditionele" taveerne (Fraunces Tavern, ze claimen de oudste te zijn, maar dat is met allerlei verbouwingen al niet echt authentiek meer) aan het begin van de straat in de buurt van de terminal. Via Hanover Square (waar de sjieke old boys club in India House gevestigd is) kwam ik na en korte blik op de (slecht zichtbaar onder het vuil) blootgelegde resten van het oude New York in de vrom van een Waterput en de funcering van Lovelace's Tavern, uiteindelijk uit op  Wall Street, waar ik o.a. de Federal Hall National memorial en uiteindelijk de New York Stock exchange zag.


Financial District


Shiny reflecting buildings, yay!


Fraunces' Tavern en Pearl street


Doorkijkje in, ik denk, Broad Street


Wall Street en Trinity Church on Broadway


Federal Hall


De New York Stock Exchange


Wallstreet biedt een doorkijkje naar Trinity Church op Broadway, waar ik binnen even in alle rust toch mn kaart er op nageslagen heb en bedacht dat ik nu net zo goed even door kon lopen naar City Hall en ground zero. Via Broadway even een uitstapje gemaakt naar Liberty Street waar je Ground Zero "kunt zien", allcht: de bouwput achter en grote schutting. Vervolgens door langs St. Paul's chapel naar City Hall Park. Onderweg heb ik een warme lunch vergaard bij een Deli. Zo eentje waar je in een foam bakje allerlei warm eten kunt scheppen en dan per pond afrekent aan de kassa. Voor 8 dollar had ik een lunch bestaande uit lo mein noodles, een schepje van iets beeferigs chinees, een beetje sesame chicken, een paar chicken wings, wat aardappeltjes, wat salade en een gehaktballetje. En lekker niemand die het iets kan schelen dat je alles door elkaar mietert in dat bakje. Mjam. Opgepeuzeld op een bankje in het park, en daarna de bus gepakt naar Chinatown.


Trinity Church








Ground zero: de bouwput


St. Paul's Chapel


City Hall Park




De aardige buschauffeur wees me de weg naar de "ingang" van Chinatown, waar ik een beetje heb rondgewandeld door Catherine Street, Doyers Street, Pell Street, Mott street en het onvermijdelijke Canal street (de tourist trap waar je struikelt over de fake handtasjes). Onderweg wat vreselijk vies uitziend chinees snepgoed ingeslagen en op straat voor 1 dollar een zakje "Chinese cakes" gekocht. Die zijn heel lekker, op verjaardag bij Anoushka weleensde grote versie gehad van deze vanille achtige rijstemeel cakejes. Ik had wel tien zakjes opgekund denk ik... Via Canal street loop je van Chinatown zo richting Soho. Onderweg zag ik links in Mulberry Street Little Italy opdoemen. Of beter gezegd: een heldhaftige poging om de expansie van Chinatown te weerstaan: ik zag tussen de Chinese bordjes ineens een paar Italiaanse namen en groen/rood/wit opdoemen. Veel meer dan eten was daar niet te vinden dus dat heb ik verder links laten liggen (rechts, om precies te zijn).


Chinatown






Canal Street en mijn Chinese Cakes




Het is echt verbazingwekkend hoe de sfeer binnen tien meter kan veranderen in deze stad. Aan de ene kant van Broadway was het puur Chinatown, en aan de andere kant doemden de eerste cast-iron architecture van Soho op. Via Green street heb ik Soho doorgewandeld, genietend van de cobbled stone streets, en de mooie, en soms vervallen huizen met hun gietijzeren stoepen en trappen. Onderweg heb ik de rest van de dag uitgestippeld onder het genot van een kop thee in een heel leuke koffiebar: cafécafé. Hoe dichter je bij Houston Street komt (HOW-ston zeggen ze hier! let op!) hoe meer hipe en sjieke winkels en galerietjes je tegenkomt. Aan het eind in prince Street heb ik me voor de nodige aankopen even in de grote Apple Store begeven (een sportshoesje en een nike running chipje gekocht), en via Broadway kwam ik dan uiteindelijk aan bij de metro halte die me weer richting huis bracht.


Soho, het castiron district






Relaxen in Café Café






Loftje huren? De betere schijnen maar 10.000 dollar per maand te kosten...


Arty farty, ook op straat




Duhuhuhuuuure winkels. De goedkopere standaardketens zitten er gewoon tussen hoor, trouwens...




Het was inmiddels een uur of vijf en ik was afgepeigerd, dus heb onderweg alvast een warme maaltijd genuttigd bij de commerciële toestand op Times Square die Bubba Gump heet (ja, gebaseerd op de film Forrest Gump en die negert met die garnalen). Het was stervens druk, maar omdat ik alleen was hoefde ik geen uur te wachten en kon ik meteen aan de bar gaan zitten en bestellen. Dat was gezellig, en lekker, en ook nog eens snelle service. Ik vond het geen overdreven commerciële toestand. Het is wel leuk, aan de bar zitten met kletsende barmannen om je te vermaken terwijl je in je eentje eet. Het was ook nog eens niet overmatig duur. Eén van de fijnere plekken om te eten in deze hoek van de stad vind ik.


Terug in de gekkigheid van Times Square. Sad Kungfu Panda, iedereen gaat liever met Elmo op de foto...




Bubba Gump's!


Bij thuiskomst bleek blog2blog even uit de lucht te zijn, dus ik had de hoop op bloggen al bijna opgegeven, maar opeens deed ie het toch weer, dus vandaar alsnog een blog. En zo te zien issie alsnog behoorlijk lang en wordy geworden. Nu ga ik lekker slapen, morgen heb ik gepland om de Musea (MOMA, Metropolitan, Frick Collection, Guggenheim) te gaan bekijken (allemaal Upper Westside en Midtown West), een stukje central park mee te pakken en als het zonnig weer is The Rockefeller Centre (ik ga geen 20 dollar betalen als er geen uitzicht is natuurlijk!) Als ik er aan toe kom doe ik misschien Grand Central Terminal ook nog wel. Dat lijkt veel voor 1 dag, maar wie weleens met mij in een museum geweest is weet wat voor museum barbaar ik ben ;-) Ik doe er nooit zo lang over om uitgekeken te zijn. Verreweg de meeste tijd plan ik in voor het Museum of Modern Art (MOMA).

Nou, dat was het weer voor vandaag, ik hoop dat jullie blogje nummer 9 ook nog even teruglezen, ik merkte dat sommige mensen niet doorhadden dat ik gisteren twee keer geblogd had: ook nog een laatste Farmington blogje. Morgen weer een nieuwe!

Kusjes van Froukje

4 Comments Post A Comment! Permanent Link

27/2/2009 -10- Aankomst in Manhattan, een kwestie van vertrouwen...

Bij aankomst op Penn Central Station was ik allereerst vooramelijk gedesorienteerd: ik zag nergens duidelijk bordjes, en alleen maar grote trappen - geen werkende roltrap of een openbare lift. In Hartford was ik er al achter gekomen dat trappen lopen met mn hiking backpack, mn gewone rugzak én mijn enorme koffer niet zo'n heel goed plan was. Gelukkig kwam er ineens iemand met sleutels van de roltrap tevoorschijn?! Waarna ik in de hal van het station alsnog geen idee had waar ik heen moest. Ik besloot de bordjes richting Penn Plaza te volgen,denkend dat dat de uitgang naar buiten was - ik had besloten een taxi te proberen te nemen ipv de metro met al die zware zooi (ik kon ook nergens een kaart automaatvinden voor het OV...ja ik voelde me echt even een dom blondje, in Londen, in München, in Milaan, in Parijs, etc. is dat nooit een probleem geweest, maar op de één of andere manier snap ik de Amerikaanse manier van bordjes en richtingen aangeven nog niet. Ik vind ze maar onduidelijk en onhandig: op de weg, maar ook in openbare gebouwen).

Penn plaza bleek de overkant van de straat van de uitgang te zijn, waar ik me dus op zich wel goed bevond voor de taxi's, ware het niet dat ik bovenaan....jawel...een trap stond! Oeps. Op het moment dat ik mn koffer naar beneden begon te zeulen werd ik aangesproken door een medium-fris uitziende jongen, die "Do you need any help ma'am" vroeg. Tsja. Diep van binnen schreeuwden al mijn "pas je wel op" lesjes, maar mijn innerlijke cynicus is niet zo sterk ontwikkeld. Ik ben nu eenmaal een beetje natief positief over de mensen, en bovendien bedacht ik me dat de beste jongeman onmogelijk snel ver kon komen met mijn koffer van 22 kilo... Hij heeft me dus niet aangevallen of beroofd, maar me wel een cdtje verkocht van zichzelf, voor 3 dollar. Jullie denken: Froukje, wat heb je je nu weer aan laten smeren!! En ehh... das ook wel een beetje waar...nee zeggen is ook een kunst als iemand net je koffer van een trap gezeuld heeft in de regen. Ik vond het dan ook wel weer een mooie uitgebreide verkooptechniek van de beste man. De muziek is een mix van rap en vaagheid (hij noemde het zelf experimental rock and roll) maar ik vond het stiekem eigenlijk wel leuk om zo meteen een echte grotestadse wannabe muzikant tegen het lijf te lopen. Zijn artiestennaam is Mes, en hij heeft een myspace pagina waar je alvast kunt genieten van de muziek ;-)

Op de rand van de stoep stak ik wat huiverig mijn hand op, ik zag geen cabs en vermoedde dat ik hevig voor aap stond op een verkeerde plek ofzo, maar al spoedig stopte er een grote yellow cab. Ik had onthouden dat ik naar "West 48th and 8th" moest, en daar kon die meneer me wel brengen. Hij drukte op een knopje, zijn achterbak ging open, en ik ben zelf, tot groot vermaak van de vrachtwagenchauffeur aan de overkant, een dikke minuut in de regen bezig geweest die enorme knol van een koffer in de achterbak te tillen. Uitstappen mogen de chauffeurs geloof ik niet. Hmpf. In de taxi besefte ik ineens dat ik nu dus écht ín een taxi dóór Manhattan reed, over 8th avenue, tussen alle lichtjes. Man, zelfs in de file staan was fantastisch!! Voor het luttele bedrag van 10 dollar was ik na een kwarteirtje filerijden bij mijn hotel, waar ik snel ingecheckt en op mijn prettige hotelkamer met bijna-lig bad was (de Sudanees uit de vorige blog was trouwens blij verbaasd dat ik een Europeaan was die wist dat je behoort te "tippen", al waren de India-ers het ergst zei hij...jaja, ik heb goed opgelet in mn reisgidsjes. Taxichauffeurs, de bell-boy die mn koffers naar mn kamer bracht...Allemaal keurig getipt...Ik word er nog eens arm van)

Na even het internet uittesten en het thuisfront een mailtje sturen dat ik goed was aangekomen ben ik snel de stad ingelopen om wat te eten (het hoogstaande maal was een hotdog en een pretzel, sorry Sjors) en alvast wat rond te kijken op Broadway en Times Square by night. Hieronder een paar plaatjes van de indrukwekkende overdaad aan lichtjes. Er staat dus midden op Broadway een soort tribune om foto's te maken van de lichtjes. Hilarisch. Ik was erg moe dus heb geen groot rondje gedaan (W48th --> Broadway --> W42nd/Times Square --> 8th Avenue weer terug naar het hotel) maar ben wel even binnen geweest bij M&M world, alwaar ik een zelfschep zakje met louter roze, lila, en turquoise M&M's gescoord heb. Wat een gekkigheid zeg...

W48th Street, bij mijn hotel, uitzicht richting Broadway


Corner of W48th en Broadway


De M&Ms world winkel op de corner van W48th en Broadway


De Fototribune(gesponsord door ik gok Coca Cola) bij het beeld van Father Duffy op Broadway


Uitzicht vanaf de fototribune


Froukje op Times Square/Broadway


Street view: hustle, bustle, taxi's en limo's!


M&M world



Morgen Is mijn eerste volledige dag hier, en ik ga het zuidelijke deel van Manhattan verkennen: Een tochtje met de Staten Island Ferry (gratisj en geeft goed uitzicht op t vrijheidsbeeld enzo), wat dingen bekijken in het financial district, Brooklyn Bridge? en eventueel een uitstapje iets verder naar het noorden richting ofwel Tribeca en Soho/Noho, of aan de oostkant naar Chinatown en Little Italy... Ik weet t nog niet helemaal zeker, de reisgids gaat mee, we zien wel! Eerst maar eens een OV kaart scoren zodat ik ook zonder kleingeld op de bus en de metro kan.

Hét nieuws op tv momenteel overigens: IS OBAMA DE ANTICHRIST???? Ik zeg: Oh mah gawd! *huil - kras*

Kusjes van Froukje

4 Comments Post A Comment! Permanent Link

27/2/2009 -9- Autoruil avonturen en dagdag Farmington!

Toen Davide en ik op woensdag mijn auto terugbrachten naar Enterprise rent-a-car in West Hartford, wachtte mij een onaangename verrassing bij het afrekenen. De prijs was 1400 dollar, alstublieft mevrouw. SAY WHAT?!? 1400??? euhh... Yale betaalt namelijk 745 dollar aan mij terug, de speciale prijs die zij hebben afgesproken met Enterprise. Boehoe. Zeshonderd dollar, alsof je een emmer leeggooit. Om de boel nog erger te maken bleek Davide een dag later in Hamden waar we zijn auto terug brachten slechts 650 dollar af te hoeven rekenen. Toen brak mij niet geheel spreekwoordelijk de klomp.

Wat er allemaal niet klopte is echt een enorm verhaal, en ik heb geen zin om dat nog een keer allemaal op te gaan halen. Korte samenvatting: uiteindelijk heb ik er met een geschrokken traantje of twee ter plekke al ongeveer 100 dollar af gekregen, en heeft vandaag de fermste der bibliothecaresses (Ellen) de telefoon gepakt en er nog eens 270 dollar + taxes (dus ongeveer 300 dollar) afgepraat. Hierdoor betaal ik nu de maandprijs die klopt met de Yale afspraken (die ik dus ook terugkrijg van Yale) en daar komt alleen de Airport tax (11%), toeristenbelasting (3,5 dollar per dag), en state sales tax (6%) (aan inclusief prijzen doen ze nergens in Amerika...) nog voor eigen rekening bovenop. Zo. Wij roggelen het wiel!! Wat een opluchting! Ik denk dat Enterprise mij nooit meer een auto wil verhuren, en dat gevoel is geheel wederzijds.

Gisteren brachten we dus als laatste onderdeel van de grote autoruil Davide's auto terug naar Hamden (een dik uur rijden). Ik vond het wel fijn, nog een laatste lange rit maken in mijn eentje achter het stuur, met de radio op standje meeblèr. Ik reed de huurauto, mijn huisgenoot zijn "nieuwe" rode bolide, en bij het in zicht komen van de verhuurder hebben we van auto geruild (ik mag immers niet in zijn huurauto rijden volgens het contract) stelletje fraudeurs dat we zijn. De chauffeurs hier aan de Oostkust zijn trouwens helemaal niet zo keurig en hoffelijk als je in de reisgidsjes wordt verteld. Een stelletje achterlijke maniakken zijn het! Ritsen moet je hier om de haverklap, maar de plaatselijke reactie op een richtingaanwijzer die aangaat is hier standaard "gas erbij en gat dichtrijden". Hmpf. Op de terugweg hebben we een "ijsje" gegeten bij Wentworth's Icecream parlour. Het zag er werkelijk niet uit binnen met ijs in plastic emmers en tl-balken en plastic tafeltjes, maar ze hebben heerlijk, prijswinnend, homemade ijs. Jammer dat ik elke keer in het buitenland weer vergeet dat je hier voor twee smaakjes níet twee scoops hoeft te nemen (dat is toch echt een Nederlandse rariteit, die kleine bolletjes). Dus daar zat ik, met ongeveer een halve liter ijs. De helft heb ik dus weggedaan, maar het kostte ook niet zoveel dus dat was geen economosche wereldramp.

Vanochtend was dus mijn laatste ochtend in Farmington. Ik was al klaar met mijn werk in de bieb, dus ik heb (na de inpakstress van donderdagavond) vanochtend heel rustig de rest ingepakt, en boodschapjes gehaald voor de laatste keer koffie in de bieb. De koffie wordt op vrijdagen gemeenschappelijk genuttigd in "The New Library" een vleugel aan het huis gebouwd door W.S. Lewis en zijn vrouw, die inmiddels allang niet meer het nieuwste gedeelte van de bieb is, dat is de leeszaal, maar wel zijn naam gehouden heeft.




Wij verzorgden ter afscheid de koekjes, en wat flesjes wijn voor de biebvoorraad. Toen laatst de verwarming bij ons binnen stuk was had de hoofbibliothecaresse (Maggie) de huismeester (Jim, de aardigste man op aarde) de opdracht gegeven ons direct twee flessen wijn ter verwarming aan te bieden uit de schijnbaar flinke bibliotheek voorraad...na zijn ziekenhuisbezoekjes was Taylor ook al van Whisky voorzien uit die voorraad. Wij kregen bij de koffie het standaard uitzwaai pakket uitgereikt: een set mooie kaarten met 18e eeuwse prenten en een poster (die naar mijn huis wordt opgestuurd want die overleeft de vliegreis niet). En toen was het toch echt tijd om dagdag te zwaaien: om 14.00 stond de taxi paraat om me naar het station te brengen. Ik was zo bezig met weggaan dat ik nu pas besef dat ik vergeten ben het gastenboek te tekenen... meuh...

De taxichauffeur was een ontzettend aardige Sudanese immigrant, die er niet bij kon met zijn hoofd dat hij wel een accent had en ik niet (niet hoorbaar voor hem althans). Oh... had ik al bekend aan jullie dat ik mijn bloedig zwoegend verworven Brits Engels hier ongeveer 3 minuten heb volgehouden en daarna ben overgeschakeld op een soort gemankeerd bijna Amerikaans? *bloos* Ik werd daardoor trouwens regelmatig voor Canadees aangezien, al heb ik het idee dat mijn Amerikaans wel sterk verbeterd is gedurende de maand. Toen Vicky en Marianne op bezoek kwamen in de bieb, en bij de lezing met al die Britten in New Haven schakelde ik al vanzelf, tot grote hilariteit van de anderen hier overigens, weer spontaan over op hartstikke Brits... Blij te weten dat het er nog wel zit!

Maar...de taxichauffeur dus. Die was ook geen fan van Enterprise rent-a-car, en zo kwamen we via auto's, oplichters en accenten ineens op zijn teleurstelling in het Land van de Onbegrensde Mogelijkheden. De beste man bleek vanalles te weten over de crisis van de jaren 80, maar zag het somber in voor de wereld op dit moment. Ik zei dat het allemaal vast wel weer goed kwam, economische cycli enzo, en hij vond dat echt schaterlachend geweldig grappig en zei dat 'ie me dan maar op mijn woord zou geloven. Als de wereld over een jaar of tien dus écht failliet is moet ik denk ik even uit de buurt van Sudanese taxichuffeurs in Hartford blijven.





De stationsomgeving van Hartford (op de foto's hierboven) is trouwens echt verschrikkelijk lelijk. Een soort doucheputje van industriële lelijkheid en vervallenheid, ingeklemd door de twee of drie grote interstates die dwars door de stad gaan. Het centrum is wel mooier schijnt, maar dat heb ik niet gezien, dus ik vrees dat Hartford voor mij wel een plekje in de lelijke steden top 10 verdient. Het is de hoofdstad van de staat Connecticut, en ik had dus een redelijk groot station verwacht, maar niets is minder waar... Hieronder enkele foto's van het enige treinstation van de hoofdstad van een staat die ongeveer even groot is als 1/3e van Nederland. Het heeft 1 nog functionerend spoor, waar ongeveer 4 treinen per dag vertrekken in elke richting (wel 8 treinen in totaal dus!). New Haven, de studentenstad en kustplaats, heeft een veel groter station, maar ook dat is een lachertje vergeleken bij de grote stations van Nederland als OV-minnend land. Zeker wat betreft het aantal treinen dat er stopt.







Treinvervoer in Amerika is redelijk onderontwikkeld: er is gewoon eigenlijk maar 1 spoorlijn langs de kust, waar verschillende treinen (ook goederentreinen) rijden met meer of minder stops, vertraging is dus vaak ook ECHT vertraging. Zeker aangezien een doorgaande trein vaak gewoon wacht op de mensen die erop moeten overstappen vanaf een andere, bijvoorbeeld vertraagde, trein. De treinen zelf zijn wel lekker ruim, een soort Thalys met 3 keer zoveel beenruimte. Heerlijk! Op zich is dat ook wel nodig als je vaak al snel uren achter elkaar moet reizen - de drie uur die ik er in zat van Hartford naar New York was één van de kortere afstanden.

De reis ging redelijk snel voor mijn gevoel. Helaas kon ik geen foto's maken want ik zat niet bij een raam, maar onderweg langs de kust heb ik een paar hele mooie doorkijkjes gezien naar de oceaan. Prachtige baaien, met mooie huizen eraan, wetlands, wouden, heuvels... ja daar zou ik ooit nog wel eens een vakantie willen doorbrengen. Hier Kun je trouwens alle Amtrak routes in Amerika bekijken. Vrijwel alle supraregionale lijnen zijn Amtrak treinen... Niet heel veel voor zo'n groot land! De Vermonter (links onderin de lijst, grijze lijn) is de trein die ik gehad heb vandaag. Als je inzoomt op de kaart is vooral het stukje tussen Bridgeport en Stamford een ontzettend mooi stuk kust.

Maar goed, dat was allemaal eerder vandaag. Inmiddels is het tien voor elf en zit ik op mijn hotelkamer in New York. Ik heb al van alles te vertellen over de eerste uren hier, maar die zet ik in een nieuw blogje! Dus tot zover,

Kusjes van Froukje

1 Comments Post A Comment! Permanent Link

23/2/2009 -8- Aftellen is begonnen


Dit weekend was uitermate ontspannen en ik heb weinig uitgevoerd - ik heb het ook echt nodig, dat bijtanken. Het is ongelofelijk hoe moe ik hier toch steeds weer ben van een weekje in de bieb werken! Volgens Davide heeft "displacement" er ook mee te maken, maar dat wordt me allemaal iets te ingewikkeld ;-)

Op zaterdag besloot ik en frisse neus te gaan halen en een wandeling door het dorp te maken in een richting waar ik nog niet geweest was: de rivier. Het was schitterend weer, en zoals je aan de foto's kunt zien is het heel idyllisch allemaal. Helemaal in de Henstra spirit heb ik ook de riverside cemetery bezocht. Ik vind het altijd heel rustgevend om wandelingetjes op de begraafplaats te maken, en in elk land zijn ze weer heel anders. In Amerika vooral veel bombastisch grote, maar vrij ongecompliceerde monumenten.







Na de begraafplaats liep ik door naar de "Grist Mill" een, inmiddels niet meer bestaande/half gesloopte, watermolen bij een dam in de rivier. Er zitten nu een restaurant en een boekenwinkeltje, maar je kunt er nog wel mooie plaatjes van de rivier schieten. De ganzen ben ik maar niet te dicht bij in de buurt gekomen (ugh...ganzen...) en speciaal voor Leonie heb ik een een plaatje van de resident poekie genomen (het duurde 6 foto's voor hij een keertje níet ongeïnteresseerd zn koppie wegdraaide)






De terugweg nam ik door main street, het hoger gelegen gedeelte waar Miss Porter's school zit, de exclusieve boarding prep-school waar ik het in mijn vorige blog al even over had. De dames bewonen dus allerlei mooie panden aan Main Street, o.a. in de zijstraat School Street naast de typische New England witte houten kerk. Onderin elk huis woont een "gewoon" gezin, waarbij dan 1 gezinslid als baan het zorgen voor de meisjes heeft. Ik kwam vrijdag in het Yale Center for British Arts een Brit tegen wiens vrouw dat werk doet. Ik geloof dat hij toch niet heel enthousiast werd van het feit dat er 20 teenagers boven zijn hoofd wonen...





Ah toe, mag ik ook naar Miss Porter's school?

Farmington is een gek dorpje: het heeft geen echte kern, het stadhuis zit ergens buiten het centrum op een nieuwbouwterrein, en het bestaat eigenlijk uit een groep mooie oude straten op de heuvel bij de rivier en een paar nieuwbouwwijkjes daarbuiten met weinig samenhang onderling. Misschien komt dat ook wel omdat Farmington ooit veel groter was, en in 9 dorpjes is opgedeeld, die allemaal los van elkaar verder zijn ontwikkeld. Het is klein en groot tegelijk: heel uitgestrekt, maar niemand bij de bibliotheek doet zn auto op slot (ben t zelf ook een keer vergeten bij de winkel, maar niks aan t handje) en dry cleaning wordt gewoon aan je deur gehangen.




Op zondag was het Oscar night! Ik heb de hele avond de oersaaie uitzending gekeken, en weet nu dat ik daar dus al de jaren ook niks aan gemist had. 's Ochtends trakteerde Davide op een brunch in een echte American Diner, die hij gevonden had in de buurt van de drivers'edcuation centre, en de autodealer waar hij zijn nieuwe auto kocht die hem veilig naar de andere kust moet rijden waar hij nog 3 maanden werk heeft in een andere bibliotheek. De diner was echt geweldig! Compleet met plakkende plastic bankjes, mini jukeboxen, en vooral met verrukkelijk all-american food...fluffy pancakes....mmmmmmmmmm.... en het kost geen rochel!




Inmiddels is de laatste week hier dus echt aangebroken. Ik ben me aan het voorbereiden op een weekje New York, heb er veel zin in! Kreeg al fijne tips van Jan en Helen, en heb wel redelijk vastomlijnde plannen al van wat ik wil zien in de 5 dagen die ik heb. Een treinkaartje is gekocht, een extra rugzak (eindelijk zo'n grote hiker) is besteld via Amazon als tweede stuk bagage (al die cadeautjes en illegale import passen niet meer in mijn koffer ;-) Garpje hoor, niks illegaals aan, ik blijf keurig onder de douane limiet van 340 euro... ) en er is een "Plan" met hoofdletter P over hoe de ingewikkelde auto-ruil gaat plaatsvinden (huisgenoot doet morgen rij-examen. we rijden eind van de middag samen naar het verhuurbedrijf om zijn auto in te leveren, ik rijd hem naar de dealer, hij haalt zijn nieuwe auto op en we rijden samen terug. Op woensdag avond rijd ik mijn auto naar de verhuurder en rijdt huisgenoot mij terug naar de bieb, en op vrijdag krijg ik een taxirit naar het station van Hartford. Tadaaaaaa -- dat soort dingen kan ik dus echt wakker van liggen he, als dat nog niet gepland is :-S klein neurootje dat ik ben.)

Nog een paar daagjes werken en dan: New York, here I come!



Kusjes van Froukje


6 Comments Post A Comment! Permanent Link

19/2/2009 -7- Collinsville

En voor je het weet is het alweer bijna tijd voor mijn laatste week hier... Ik merkte dat ik deze week wat moeite had met me concentreren, ook door wat organisatorische dingetjes in Nederland die op de achtergrond nog spelen, maar toch schiet het ook met mn werk hier aardig op. Vandaag was er wat afwisseling in de vorm van een tripje naar New Haven met drie collega's, omdat daar een eighteenth-century lunch lecture plaatsvond.

Het praatje was leuk, niet erg relevant voor mijn onderzoek (over een pasteltekenaar), maar hij bleek wel een dissenter te zijn, dus wie weet schreef hij wel met Priestley, zal t eens met Robin checken. De lunch was erg uitgebreid: diverse veel te ingewikkelde opties (zoals mozarella én salami én prosciutto op één broodje, en aardbei-geitenkaas-spinazie-kip-pestosalade) in bruine lunchdoosjes, met zakjes chips, een cookie, en kannen ice tea en een fruitschaal erbij. Leuk om weer wat nieuwe mensen te ontmoeten - het STIKT werkelijk van de Britten in New Haven, maar het kan er ook aan gelegen hebben dat ik in het Yale Centre for British Art was natuurlijk...

Op de terugweg in de auto spraken mijn collega's over een onderwerp waar je in Amerika toch echt niet omheen kunt: de kredietcrisis. Hier heb je veel meer door hoe direct het mensen raakt: bijna iedereen heeft wel iemand in de nabije omgeving die ofwel een foreclosure voor de kiezen kreeg, ofwel een salaris verlaging (van, zeg, 40%) moest slikken om de baan te behouden, of in spanning zit om de toekomst van één van de grote autofabrikanten... Om maar niet te spreken van de staat van hun pensioen: de meesten maken hun pensioenplan overzichten niet eens meer open omdat ze het niet willen weten.

Ook op tv kun je er niet omheen, zeker niet nu we sinds vandaag "basic cable" hebben, met een zender of 50 ipv 3 (waaronder sci-fi channel en allerlei reli-tv! hoezee!) Ook hebben we c-span, het politieke kanaal. Wel leuk om boel een beeje bij te houden, al moet ik zeggen dat ik na drie weken hier nog steeds niet helemaal door heb hoe alles in elkaar zit, er is zo'n enorm verschil in de politieke werkelijkheid van de USA en Nederland/Europa...

Verder ben ik dit afgelopen weekend zoals al gemeld naar Collinsville geweest. Dit is een klein dorpje vlakbij Farmington, onderdeel van Canton. Het is opgebouwd rond een negentiende eeuwse ijzer en bijlen-fabriek. Het viel in eerste instantie een beetje tegen: het dorpje was vrij verlaten, en negentiende-eeuws is nu eenmaal niet zo héél oud en indrukwekkend. Maar even rondlopend naar de brug over de Farmington River bleek het ook mooiere kanten te hebben. Ik ben ook even bij het plaatselijke museum geweest, waar een gezellige oma me een privé rondleiding gaf door het goedbedoelde, maar ietwat amateuristische museum. Wel heel "charming" met nagebouwde taferelen met authentieke meubels en spulletjes: negentiende eeuwse dorps en fabriekshistorie. Op de bovenste verdieping (een ex-bowlingbaan) was de bibliotheek en een groot treintjes-diorama (in aanbouw). Hieronder een selectie van foto's van het dorpje: het was prachtig weer! Smeltend ijs drijft door de Farmington river (de vallei lag er ook heel mooi bij), en afsluitend een "kijk mij eens met mn auto" fotosessietje op de parkeerplaats van de fijnste supermarkt die ik tot nu toe gevonden heb...Go Shop & stop!















Als afsluiting nog dit: McDonaldsvoer is in Amerika een stúk smakelijker, verser, en eetbaarder dan in Europa! Serieus!

Kusjes van Froukje

5 Comments Post A Comment! Permanent Link

16/2/2009 -6- Gasten en geesten in the Root House

Oh noes! De interwebz eated my blog! I iz a sad panda...


Poging 2 dus...Deze week heb ik hard gewerkt en behoorlijk veel gedaan gekregen. Niet te geloven dat ik alweer over de helft van mijn tijd bij de bieb ben! Ik kom steeds meer in een ritme en heb al aardig wat materiaal verzameld. Afgelpen week was er nog enige afwisseling in de week door het bezoek van twee gasten aan de biblioteek: Marianne en Vicky, uit New Haven (een stille Francaise en een praatgrage (lees onophoudelijk kletsende) Britse).

In de Bibliotheek lieten de biobliotecaresses ook wat speciale Walpole artefacts zien aan hen, en een paar bezoekende conservatoren. Een grote kast in de gang van de bieb ging open en bleek een verschrikkelijk tacky, afzichtelijk zo protserig, en daardoor wel weer mooi, kastje uit Walpole's huis Strawberry Hill te herbergen. Op vrijdag was ook de gebruikelijke staff-coffee in "the new library" (aangebouwd aan het huis door de Lewises, maar ouder dan de leeszaal waar we nu werken, verwarrend genoeg). Daar vertelde Vicky dat ze een spook had gezien in haar kamer die nacht, een klein meisje, en direct kwamen de haunted house stories los over dit huis -- toen de bibliotheek in 2007 verbouwd werd heeft al het personeel een poosje hier gewerkt, en een aantal hadden ook haunted experiences: zo stond Ellen's bureau stoel in kamer 7 elke ochtend op een andere hoogte....oeh.... Gelukkig slaap ik in kamer 6, en doe ik niet aan spoken (om mijn grote helden B & A te citeren: spoken bestaan niet...)

Vicky en Marianne verbleven ook in het Root House waar de fellows wonen, en Davide, die ze al kende uit New Haven, kookte voor ons allemaal (pasta met rozijnen en bloemkool deze keer...). Op vrijdagavond, dit was ook Taylor's  één na laatste avond, zijn we met zijn allen uit eten geweest bij Apricots. Dit restaurant was voor mij echt één grote jaren 80 scène: witte schrootjes, beschilderde pilaren, draperie gordijnen en vooral de mintgroen en...abrikooskleurige accenten. Het minder sjieke pubgedeelte beneden zag er een stuk leuker uit. Het was de typische American dinign experience: vreselijk dure wijn (zoeken naar iets onder de 60 dollar per fles) belachelijke obers in apenpakjes (die je niet eens aankeken als je niet een aan hen toebedeelde tafel was), en dan natuurlijk wel de semi-verplichte 20% fooi aan het einde van de avond. Maar het eten maakte alles goed, echt heel heel heel erg lekker! Ik heb braised shortrib gehad, een heerlijk bord stoofvlees met geroosterde aardappels in de jus verstopt. Mjammie!


Verspreid over de twee avonden dat de dames te gast waren hebben we samen de film Barry Lyndon gekeken, een historisch drama (of comedy?) van Stanley Kubrick, een bewerking van het boek door William Thackeray. Een geweldige box-office flop, maar met een stelletje 18e eeuws gespecialiseerde historici (en een verdwaalde taalkundige) kun je er smakelijk om lachen en genieten van de prachtige beelden. Kubrick gebruikte speciale satteliet lenzen om een "plat" effect te genereren in de landschapsscènes. Hierdoor lijken het net schilderijen uit de periode. Hetzelfde geldt voor een aantal scenes bij kaarslicht etc. Je ziet in de hele film typsiche 18e eeuwse schilderij taferelen voorbijkomen. In zo'n scene gebrut vaak ook een poosje heel weinig, het gaat dan echt om het plaatje. Ik kan het iedereen die de 3 uur lange zit aandurft aanraden, want de film was nog grappig ook (met een piepjonge Ryan O'Neal). Ook mooie muziek, Mozart, Schubert pianotrio, en een constant terugkerende Sarabande van Händel.




Zaterdag was het de laatste dag van Taylor hier in Farmington. Overdag hadden we allemaal onze eigen dingetjes te doen (ik bracht een bezoek aan Collinsville, hierover later meer) maar 's avonds hebben we gezellig filmpjes gekeken op de laptop met zijn drieën, o.a. een speciale aflevering van Yes Minister, een serie die ik altijd wegzap, maar die nu ik oplettend zat te kijken toch wel heel erg grappig was -- zeker als je een klein beetje bekend bent met Britse politiek.

Ondertussen is er alweer een nieuwe week begonnen, week drie, en ben ik hard aan het plannen hoe ik in New York ga geraken volgende week (al!). De sneeuw smelt lekker door, en het leven en werken in de bieb gaat zijn gangetje. Ik probeer deze week nog een blogje te schrijven over mijn tripje naar Collinsville dit weekend, en misschien een kleine klaagzang over Amerikaanse voedsel. Ook hoop ik een wandelingetje naar het begin van main street te maken om wat plaatjes te schieten van Miss Porter's school: één van de allerduurste meisjesscholen in de Verenigde Staten, een prep school met o.a. Jackie Kennedy als alumna: Uh-huh, Fifty cent woont niet alleen in Farmington, hij heeft hier ook een hele voorraad verse 17-jarigen!
 

Kusjes van Froukje

4 Comments Post A Comment! Permanent Link

11/2/2009 -5- New Haven!

Ik zie het maar als een goed teken dat de tijd hier blijkbaar zo hard gaat dat ik inmiddels al zó lang niet meer geschreven had dat mensen zich begonnen af te vragen of er nog wel een update zou komen. De afgelopen week ben ik voornamelijk hard aan het werk geweest in de bieb, en na een dag lezen, transcriberen en achter mijn computer zitten had ik dan vaak 's avonds geen puf meer om nog aan een blog te beginnen. Die update is er nu uiteindelijk toch van gekomen: ik heb dit weekend weer veel mooie plaatjes geschoten om met jullie te delen, tijdens een middagje in New Haven, de hometown van Yale University.

New Haven is heel anders dan het dorpje waar de Lewis Walpole Library zich bevindt, en niet alleen omdat het een echte stad is (vergelijkbaar met Leiden, vermoed ik, en Cambridge/Oxford, qua grootte en qua sfeer ook een beetje). De stad is een echte studentenstad, en de Halls van Yale maken een groot deel uit van het centrum. Overal op straat zie je studenten, en met het stadse én de studenten komen ook de leuke kleine boetiekjes, koffiebarretjes, boekenwinkels en de hippere kledingzaken.
Op zaterdagmiddag ben ik samen met mijn huisgenoten gecarpoold naar New Haven, we hadden helaas niet zo heel veel tijd, dus we zijn meteen de musea en de stad in gedoken (elk onze eigen weg). Ik ben eerst naar de Yale University Art Gallery gegaan.

Helaas wordt het museum verbouwd en is een groot deel van de vaste collectie momenteel niet te zien. Wat overblijft is een vrij eclectische samenvatting van de gehele collectie (die toch al vrij breed is) op twee verdiepingen. Ik ben niet bij de niet-westerse afdeling geweest (haast haast haast) en heb voornamelijk rondgeneusd bij de Westerse kunst van de middeleeuwen tot nu (zoals ik al zei, vrij eclectisch en breed dit museum).
Zo zie je hieronder kiekjes van een danseresje van Rodin, schilderijen van Van Gogh, Mondriaan, de Haarlemse School, de Italiaanse Renaissance, en een beeld van Leda en de Zwaan.






Daarna ben ik doorgelopen naar The Yale Center for British Art (onderweg kwam ik huisgenoot Taylor tegen die precies andersom hetzelfde rondje deed). Hier is een uitgebreide collectie Britse kunst te zien, voornamelijk schilderijen en wat beeldhouwwerk.

Ook hier was het toegestaan om foto's te maken van de vaste collectie, zonder flits:

Portret van Charles Grey

Warwick Castle
(een beetje kitscherig was een groot deel van die Britse landschapskunst toch wel, moet ik toegeven)

Stoute en sip kijkende kindjes...


Wyndham Lewis <3

Muzikanten

Een zielige schilderijtje met hel en verdoemenis!

En speciaal voor Dorien: Dame Barbara Hepworth!

Helaas mochten er in de geweldige atriumruimte waar grote werken van Reynolds hangen geen foto's gemaakt worden...Ik vond het allebei erg leuke musea, maar museum-barbaar als ik ben was ik er vrij snel doorheen - kunstliefhebbers schrikken nog weleens van mijn gebrek aan aandacht voor wat er te zien is in een museum...ik ben er vrij snel "klaar mee" zeg maar ;-)
Daarna was er nog wat tijd over om een beetje te shoppen en de stad een klein beetje te bekijken. Ik ben allereerst naar The Yale Bookstore gegaan. In werkelijkheid is dat een complex van een enorme Barnes & Noble boekenwinkel, met een flinke Yale-kledingwinkel ernaast. Uiteraard een hippe zip-up hooded Yale sweater gescoord! (Waarvan ik net op de website zie dat hij "junior fitted" is, hahaha... Daarna mijn ogen uitgekeken bij Urban Outfitters. Echt een heel leuke winkel. Het is gewoon een keten, maar het is tegelijk enorm "Boho" en hip, ze verkopen kleding, gadgets, servies en dingen voor in je huis: meubels, vloerkleden, lampen, etc. Helaas zaten de kleren die ik aanpaste allemaal net niet lekker, en ik heb me ingehouden wat de andere gadgets en hebbedinen betreft. In New York hebben ze dat vast ook allemaal wel, dan kan ik daar de rest van mn budget lekker opshoppen en hoef ik er niet twee keer mee in de trein/bus rond te slepen...

Daarna een sandwich gehaald bij een échte delicatessen/deli, waar ook een compleet warme-maaltijd buffet in de winkel stond met de heerlijkste dingen. Als ik in New Haven woonde zou ik het wel weten... Het begon inmiddels al donker te worden, dus van de oude Campus van Yale heb ik alleen wat sfeervolle foto's in het donker. Tenslotte nog even een rondje over The Green gemaakt, en toen was het alweer tijd om naar huis te gaan.

Old Campus


Elihu Yale

Broadway & Elm Street

The Green

New Haven was nog best ver weg, dat viel me een beetje tegen, dus ik heb denk ik geen tijd meer om er naar terug te gaan, maar ik kan me helemaal voorstellen hoe heerlijk het moet zijn om in zo'n stad te studeren! Ik heb nog even naar binnen gegluurd in een van de Halls, waar in "the mess" net het eten geserveerd werd. Ik kreeg een acuut Gilmore Girls gevoel, dus als laatste nog even een fotootje van Durfee Hall, speciaal voor al die GG fans die diep van binnen allemaal "Durfee Girls" wilden zijn...

Kusjes van Froukje

5 Comments Post A Comment! Permanent Link

5/2/2009 -4- Integreren met huisgenoten, een "gewone" werkdag en 50 Cent.

Gisteravond kookte onze Italiaanse huisgenoot Davide voor ons. Een authentieke pasta Genovese zoals hij die in Genua heeft leren maken: penne, met gekookte aardappel, sperziebonen, pesto en kaas (voor mij zonder pesto en kaas uiteraard). En gek genoeg, zijn gekookte aardappelen door je pasta best lekker!

Ook al had ik eerder het idee dat het niet zo heel erg klikte tussen mij en mijn huisgenoten, vanavond was het toch wel weer erg gezellig. Het is wel heel vermoeiend om een hele avond switchend tussen Brits en Amerikaans Engels heftig te discussiëren over onderwerpen waar ik eigenlijk nét te weinig van af weet: we hebben de uren gevuld met discussies over de Europese eenwording tegenover de ontwikkeling van Amerika als federale republiek, Europese Taalpolitiek (ik trapte tegen het zere been van onze Italiaanse vriend toen ik liet blijken dat ik het zonde van het geld vond dat alles maar in alle talen vertaald moet worden...hij vindt niet dat alle Italianen Engels of Frans hoeven te kunnen spreken...oeps...) Nederlands/Indonesisch koken, en over de verschillende Europese en het Amerikaanse parlementaire systemen etc. Pfoeh, ik wist niet dat ik het in me had om daar een avond mee te kunnen vullen.

Vandaag was alweer de derde gewone werkdag hier in de bieb. Een typische dag begint met een vlug ontbijtje in de keuken, of voor de tv met het lokale nieuws, waarna ik me rond 8.30 uur met al mijn 1000 kabels en stekkers installeer in een hoekje van de leeszaal. Ik hoop er binnenkort zelf een foto te mogen maken binnen...maar dit is hoe het er uit ziet op de website van de bibliotheek.



Ik zit meestal in de hoek waar de foto genomen is, me het laptop plankje uitgeschoven, dus langs de tafel aan de raamkant, naar de balie met mijn gezicht. Dat is makkelijker voor het werk wat ik de hele dag doe: het overtikken van handschriften. Helaas mag ik in de bibliotheek niet zelf foto's van het materiaal maken, en ze willen ook niet zoveel voor je kopiëren, dus ik moet in deze 4 weken zoveel mogelijk materiaal verzamelen om thuis onderzoek op te kunnen doen naar de spelling. Helaas betekent dat dat ik niet veel tijd kan besteden aan het onderzoeken van alle andere bronnen die ze daar hebben, waar ik voor de achtergrond van mijn dissertatie erg veel aan zou kunnen hebben. Tussen half vijf en vijf uur is het werk klaar, dan schrijf ik me uit op de aanwezigheidslijst, en ben ik vaak eigenlijk "te moe om te kauwen" om maar eens een oude uistpraak van mezelf aan te halen...

Het overschrijf werk is ook behoorlijk saai, en daarom had ik de afgelopen week toch soms wel een klein dipje. Vandaag wilde ik de tip die iemand me gaf opvolgen om een kleine wandeling te maken rond de lunch: lekker even opfrissen, en genieten van hoe  mooi het hier buiten is. Aan het begin van de lunchpauze kwam ik echter mijn huisgenoot Taylor (het blijkt dat Russel zich liever Taylor noemt) in de keuken tegen. Hij zat er wat zielig bij, en bleek pijn op de borst te hebben. Of ik iemand wilde vragen hem naar het ziekenhuis te rijden. In de bieb wilden ze daar niks van weten, 911 werd meteen gebeld en binnen 5 minuten stonden er 2 firefighters (de dichtstbijzijnde EHBO-ers) in de keuken. Na 10 minuten werd hij in de inmiddels gearriveerde ambulance afgevoerd. Het bleek niks ernstigs te zijn, hij is inmiddels weer thuis. Het bibliotheek personeel was erg aardig, Jim, een soort bieb-opa, is mee geweest naar het ziekenhuis met hem, en Davide en ik werden in de warme en gezellige personeelskeuken gestald (die zit in een afgesloten vleugel van het Root House waar wij wonen) omdat onze keuken niet echt geschikt was voor lunchpauze, met al die paramedics...

Na dit avontuur heb ik alsnog een lekker wandelingetje gemaakt door het besneeuwde dorp. Hieronder wat sfeer plaatjes... Ik heb goed rondgekeken, maar het huis van Fifty Cent heb ik nog niet gevonden... het schijnt "gargantuan" te zijn, en het staat te koop, voor slechts 18,5 miljoen dollar... Jaja, Froukje is niet alleen in Amerika, Froukje woont in hetzelfde dorp als "Fiddy"

Een paar van de mooie huizen in Farmington, met winters decor (ik krijg altijd zin in ijsjes als ik ijspegels zie...)





Een paadje waar ik vanmiddag wandelde, en probeerde een eekhoorn op de foto te krijgen... helaas mislukt...




Tot de volgende keer!

Kusjes van Froukje

11 Comments Post A Comment! Permanent Link

2/2/2009 -3- Superbowl Sunday, eerste werkdag en de supermarkt...daily life in Farmington

Verdorie! Hij heeft weer mn halve blog opgegeten...argh! Tweede poging dus!

Gisteren heb ik een heerlijke luie binnenzondag gehouden. Buiten een tripje naar de supermarkt - met de auto uiteraard - ben ik nergens naar toe geweest. Ik was nog steeds erg moe van de reis en had even geen zin om de toerist uit te hangen op de laatste dag voor mn eerste werkweek.

Nu wil het toeval dat deze dag toevallig ook "Superbowl Sunday" was. Al vanaf 12 uur 's middags was er op NBC (één van de twéé zenders die we hier ontvangen) een soort megavideoclip van muziek, football-clipjes en korte interviewtjes te zien (van halftime show artiest Bruce Springsteen tot president Obama, iedereen moest even vertellen wie er zou gaan winnen). De gekte rond de wedstrijd is echt compleet: de dagen ervoor stond bijvoorbeeld werkelijk elk kookprogramma in het teken van welk voedsel er rond de wedstrijd naar binnen geschoven diende te worden, en de dagen erna worden de (peperdure) reclamespotjes tijdens de wedstrijd uitgebreid besproken (sommige mensen kijken alleen maar voor de reclames - ik vond ze eerlijk gezegd niet zo heel erg bijzonder).

's Avonds op de bank dus de wedstrijd gekeken met mijn huisgenoten Davide en Taylor, die beiden gelukkig meer van de wedstrijd begrepen dan ik. Waar het lange tijd leek af te stevenen op de voorspelde 'walkover victory' van de Pittsburgh Steelers op de Arizona Cardinals, werd het nog spannend toen de Cardinals met nog 7 minuten speeltijd terugkwamen van een 20-16 achterstand naar een 20-22 voorsprong door deze fantastische actie:



Maar in de laatste minuut werd de underdog alsnog ingehaald door de favoriet: de Steelers wonnen met 27-23 door een touchdown die pas na lang bekijken van de videobeelden werd goedgekeurd (had ie nou allebei zn voeten op de grond of niet???)



Vandaag was dan mijn eerste werkdag bij de bibliotheek. Ik kan er eigenlijk niet zo heel veel over vertellen: het is er stil, ik werk hard, de tijd gaat snel. Vandaag heb ik voor het eerst met handschriften van Horace Walpole gewerkt maar ik ben al aardig aan zijn handschrift gewend. Het is beter leesbaar dan het mijne geloof ik, in de werken die "voor netjes" geschreven zijn. Maar als hij oud en ziek wordt, en in klad, is het toch een aardige dokterskrabbel. Ik was dan ook behoorlijk moe van zo'n dag toch eigenlijk non-stop lezen, zoeken en ontcijferen. Vandaag wel een welkome onderbreking door een vergadering met het CV bestuur via skype (voeg me vooral toe: froukje.henstra is de naam...) Skype is fijn, ik kan er ook goedkoop mee naar vaste nummers in Nederland bellen - Alexandra, die zeer internationaal geintegreerd is, noemde het al een lifeline in het buitenland. Ook al ben ik hier maar een maandje, zo voelt het wel!

Bij thuiskomst moest ik uiteraard nog even naar de winkel. Ik heb het al eerder even aangekaart, maar de winkel hier is vrij bizar, en ik vind hem vooral ook erg duur, hoewel de prijzen voor Amerikaanse begrippen niet bizar hoog schijnen te zijn. Maar als ik ze zo zie snap ik wel waarom veel amerikanen geen verse groente en vers vlees eten maar veel diepvries en kant en klaar. De winkel is verder vooral erg mooi! Het is een soort delicatessenzaak, met in het midden de nodige winkelpaden met ingeblikt en ingedroogd voer. Het gekke is dat ze er honderden dingen hebben die ik níet wil kopen, in 1000 variaties, maar dat ik iets simpels als beschuitpaneermeel niet kan vinden (niet zonder sjieke smaakjes in elk geval) en dat er ook - lach niet - nergens diepvrieshamburgers te vinden zijn. Bizar, niet? Hier tenslotte een paar fotootjes van de sjieke supermarkt -- het was een beetje genant om foto's te maken in de winkel dus het zijn er maar twee.



(Oh, en voor de sceptici over mijn rijvaardigheid: ik word steeds beter in inparkeren, met die grote lege parkeerplaatsen hier waar ik t gewoon 10 keer kan proberen als ik niet goed sta, en ik vergeet zelfs tegenwoordig niet meer de handrem eraf te halen en mn lichten aan te doen!) dan ga ik nu verder met het kijken naar de nieuwste aflevering van Heroes

Kusjes van Froukje

8 Comments Post A Comment! Permanent Link

31/1/2009 -2- The American experience: pancakes en een 'dagje' naar "The Mall"

Het voordeel van een restje jetlag, is dat je zo vroeg wakker wordt dat je écht wat aan je dag hebt. Na het verbranden van de nodige American pancakes (ik weet niet of het lag aan mijn slaperigheid of aan de onwennigheid van koken op elektrische pitten) besloot ik deze dag te gebruiken voor een echte all-American experience: The mall!

Een korte rit, met slechts één paniekerig "waar zijn de borden, welke kant moet ik in godsnaam op, oh shit ik móet hier links vanaf deze baan, maar ik wil niet links" momentje, kwam ik geheel per ongeluk zonder verkeerd gereden te zijn aan bij Westfarms Shopping Mall. Het is niet gelogen, in zo'n mall kun je je werkelijk een hele dag vermaken, je hele portemonnee legen, en je compleet volvreten (mjam, pretzels!!). Er is zelfs een mall-wandel clubje, voor senioren enzo, die dan lekker veilig en droog binnen kunnen wandelen als exercise. En als je moe wordt zijn er overal zitbanken (gestoffeerd....I kid you not).

Klink ik al ingeburgerd als ik zeg dat ik nu dus met mijn blote pootjes in net aangeschafte Uggs (ja echt, sorry, ze zijn zó lekker warm...en het is hier zó koud) naast mijn nieuwe prom-dress zit? Het was prom-uitverkoop bij Jessica McClintock, en ik heb een jurk gescoord van 200 voor 120 nu voor 50 dollar! (klik hier voor een fotootje van mn nieuwe jurk). All-set voor het volgende CM gala, nu nog een leuke date...Verder nog wat kooktijdschriften gekocht, een extra stekker-adapter (omdat ik er maar eentje had en toch minstens twee stekkers nodig heb als ik naar de nieuwe muziekjes op mn externe HD wil kunnen luisteren), een blondie t-shirtje (jeweets, zo'n vintage hardrock shirtje-achtig dingetje... duidelijk he?) en een portemonnee, omdat mijn ouwe trouwe rooie na 2 jaar echt uit elkaar valt.

Maar omdat ik niet zo oppervlakkig bén als ik tot nog toe overkom met al dat geshop, heb ik op de terugweg ook nog wat cultuur omarmd door bij het Hillstead Museum langs te gaan. Dit museum bestaat uit een neo-koloniaal huis uit 1901, gebouwd en bewoond door één van de eerste erkende vrouwelijke architecten van de Verenigde Staten, Theodate Riddle Pope. Na haar dood is het huis geheel bewaard gebleven in de staat die het op dat moment (1946) had. Voor 'Europeanen' is een laat 19e eeuws huis en interieur wellicht niet iets om nou heel erg van onder de indruk te zijn, maar het leuke is dat het prachtig gelegen is in de Farmington valley, en helemaal vol hangt en staat met kunst en antiek vanuit de hele wereld, verzameld door de familie Pope. Vooral de vele werken van de impressionisten waren erg indrukwekkend (er hangt in dat huis voor minstens een ton, gok ik, aan Degas (o.a. vrouw in de tobbe, dansende meisjes in roze), Monet (o.a. twee van de dertig versies van de hooibalen), een alpengezicht), Manet (o.a. de toreadors voor de wedstrijd), Whistler (o.a. symphony in violet and blue) en een verdwaalde Jozef Israels...). Ook is er een slaapkamer vol met Japanse prenten van o.a. Hiroshige. Helaas mocht ik binnen geen foto's maken, maar hieronder een impressie van het prachtige Hillstead huis aan de buitenkant en de tuinen en de vallei onder een nog steeds erg dikke laag sneeuw en ijs.

















Kusjes van Froukje

8 Comments Post A Comment! Permanent Link

30/1/2009 -1- Froukje naar de USA - deel II: "de reis..."

Eigenlijk had deel I: "het hoe, het waarom en de voorbereidingen" hier vóór gemoeten. Maarja, achteraf kijk je een koe in z'n kont: dan had ik die eerder moeten schrijven...

Omdat ik nu een beetje te moe ben om een lang verhaal te schrijven, en er al allerlei mensen erg benieuwd zijn naar hoe het hier is begin ik dus met deel II: "de reis..." in de vorm van een fotostripje.

Zwaaien op Schiphol.... Voor het eerst op een intercontinentale vlucht (die overigens halfleeg was, dus het was lekker ruim en rustig in het vliegtuig).


Schapenwolkjes en een windmolenpark in de Noordzee...


...maken plaats voor een dik wolkendek boven de Atlantische Oceaan...


...en de Appalachians aan de Oostkust van Amerika steken boven de wolken uit.


Boven Atlanta (na een lange douane-wachtrij en een soepele overstap) wordt het al een beetje donker.


In Connecticut ligt 20 centimeter sneuw, met een dikke laag ijzel erover. Vanuit het hotel bij het vliegveld zag dat er zo uit bij nacht en bij dag:




Over die hotelkamer heb ik overigens níks te klagen...




De volgende dag met zojuist opgehaalde huurauto een mooie rit gemaakt door besneeuwd landschap naar de bibliotheek, die -ik overdrijf niet- wel echt tyfuspittoresk is...

De bilbiotheek en de leeszaal






Het Timothy Root house, naast de bibliotheek, waar ik een maandje een kamer heb gezien van de buitenkant...






...en de binnenkant...(de gezamenlijke ruimtes - keuken, lounges, halletjes - en mjn eigen kamertje)






En ook de omgeving en het uitzicht zijn prrrrachtig (er ontsnapte mij menig "oh my god it's so pretty" in de auto onderweg...hej...er stond al country op de radio op en ik had al anderhalve dag alleen maar met Amerikanen geconverseerd...I couldn't help myself...)








Een klein voorproefje van volgende blogjes: reisanekdotes, de voorbereidingen, M&M's met meer kleurstof en feloranje fanta, een supermarkt met pyramides appels, een tripje naar "The Mall", or: how to be an American, het indianenhuisje in de tuin, werkperikelen, de bieb van de binnenkant (hoop ik)...en... tripjes met mijn fijne, dikke, automagisch geschakelde Mitsubishi :-D



Kusjes van Froukje

10 Comments Post A Comment! Permanent Link

Over dit weblog

Op deze blog zal ik verslag doen van mijn belevenissen tijdens een maand werken in Amerika door middel van anekdotes, foto-verslagjes en verhaaltjes.

Links

Home
Bekijk mijn profiel
Archief
Email mij
Weblog collega Davide
Weblog Selma in den vreemde
Weblog van de Skyth
Weblog van een Supersopraan
The codifiers and the English Language weblog