Oh noes! De interwebz eated my blog! I iz a sad panda...
Poging 2 dus...Deze week heb ik hard gewerkt en behoorlijk veel gedaan gekregen. Niet te geloven dat ik alweer over de helft van mijn tijd bij de bieb ben! Ik kom steeds meer in een ritme en heb al aardig wat materiaal verzameld. Afgelpen week was er nog enige afwisseling in de week door het bezoek van twee gasten aan de biblioteek: Marianne en Vicky, uit New Haven (een stille Francaise en een praatgrage (lees onophoudelijk kletsende) Britse).
In de Bibliotheek lieten de biobliotecaresses ook wat speciale Walpole artefacts zien aan hen, en een paar bezoekende conservatoren. Een grote kast in de gang van de bieb ging open en bleek een verschrikkelijk tacky, afzichtelijk zo protserig, en daardoor wel weer mooi, kastje uit Walpole's huis Strawberry Hill te herbergen. Op vrijdag was ook de gebruikelijke staff-coffee in "the new library" (aangebouwd aan het huis door de Lewises, maar ouder dan de leeszaal waar we nu werken, verwarrend genoeg). Daar vertelde Vicky dat ze een spook had gezien in haar kamer die nacht, een klein meisje, en direct kwamen de haunted house stories los over dit huis -- toen de bibliotheek in 2007 verbouwd werd heeft al het personeel een poosje hier gewerkt, en een aantal hadden ook haunted experiences: zo stond Ellen's bureau stoel in kamer 7 elke ochtend op een andere hoogte....oeh.... Gelukkig slaap ik in kamer 6, en doe ik niet aan spoken (om mijn grote helden B & A te citeren: spoken bestaan niet...)
Vicky en Marianne verbleven ook in het Root House waar de fellows wonen, en Davide, die ze al kende uit New Haven, kookte voor ons allemaal (pasta met rozijnen en bloemkool deze keer...). Op vrijdagavond, dit was ook Taylor's één na laatste avond, zijn we met zijn allen uit eten geweest bij Apricots. Dit restaurant was voor mij echt één grote jaren 80 scène: witte schrootjes, beschilderde pilaren, draperie gordijnen en vooral de mintgroen en...abrikooskleurige accenten. Het minder sjieke pubgedeelte beneden zag er een stuk leuker uit. Het was de typische American dinign experience: vreselijk dure wijn (zoeken naar iets onder de 60 dollar per fles) belachelijke obers in apenpakjes (die je niet eens aankeken als je niet een aan hen toebedeelde tafel was), en dan natuurlijk wel de semi-verplichte 20% fooi aan het einde van de avond. Maar het eten maakte alles goed, echt heel heel heel erg lekker! Ik heb braised shortrib gehad, een heerlijk bord stoofvlees met geroosterde aardappels in de jus verstopt. Mjammie!
Verspreid over de twee avonden dat de dames te gast waren hebben we samen de film Barry Lyndon gekeken, een historisch drama (of comedy?) van Stanley Kubrick, een bewerking van het boek door William Thackeray. Een geweldige box-office flop, maar met een stelletje 18e eeuws gespecialiseerde historici (en een verdwaalde taalkundige) kun je er smakelijk om lachen en genieten van de prachtige beelden. Kubrick gebruikte speciale satteliet lenzen om een "plat" effect te genereren in de landschapsscènes. Hierdoor lijken het net schilderijen uit de periode. Hetzelfde geldt voor een aantal scenes bij kaarslicht etc. Je ziet in de hele film typsiche 18e eeuwse schilderij taferelen voorbijkomen. In zo'n scene gebrut vaak ook een poosje heel weinig, het gaat dan echt om het plaatje. Ik kan het iedereen die de 3 uur lange zit aandurft aanraden, want de film was nog grappig ook (met een piepjonge Ryan O'Neal). Ook mooie muziek, Mozart, Schubert pianotrio, en een constant terugkerende Sarabande van Händel.
Zaterdag was het de laatste dag van Taylor hier in Farmington. Overdag hadden we allemaal onze eigen dingetjes te doen (ik bracht een bezoek aan Collinsville, hierover later meer) maar 's avonds hebben we gezellig filmpjes gekeken op de laptop met zijn drieën, o.a. een speciale aflevering van Yes Minister, een serie die ik altijd wegzap, maar die nu ik oplettend zat te kijken toch wel heel erg grappig was -- zeker als je een klein beetje bekend bent met Britse politiek.
Ondertussen is er alweer een nieuwe week begonnen, week drie, en ben ik hard aan het plannen hoe ik in New York ga geraken volgende week (al!). De sneeuw smelt lekker door, en het leven en werken in de bieb gaat zijn gangetje. Ik probeer deze week nog een blogje te schrijven over mijn tripje naar Collinsville dit weekend, en misschien een kleine klaagzang over Amerikaanse voedsel. Ook hoop ik een wandelingetje naar het begin van main street te maken om wat plaatjes te schieten van Miss Porter's school: één van de allerduurste meisjesscholen in de Verenigde Staten, een prep school met o.a. Jackie Kennedy als alumna: Uh-huh, Fifty cent woont niet alleen in Farmington, hij heeft hier ook een hele voorraad verse 17-jarigen!
Gezellig je blog. Je hebt weer leuke dingen gedaan zo te lezen. Ben benieuwd naar het vervolg en het is ok om te klagen over het amerikaanse voedsel. Ik kan me herinneren dat de kaas net plastic leek en dat de boter of margarine ook zo artificial smaakte dat je eigenlijk niet wist wat het nou was. Fijn dat je werk goed gaat en gelukkig al snel naar New York.
Liefs Gon
Hai lief,
Je was gisteravond zeker in the mood? Na onze eerste skype-kijkervaring heb ik voor het eerst in tijden redelijk geslapen en jij nog even een blogje gedaan!! Verrassing dus toen ik net een nieuw stukje ontdekte. Ik moet even tijd vullen tussen de trombosedienst en koffie bij Corrie, alvorens we gaan stadten in Zoetermeer. Grappig om nog zoveel nieuws te lezen terwijl je al zoveel vertelt aan de telefoon en zo.
Zat er niks in dat lelijke kastje???
Totgauw.Liefa van mammmmmanies.
hee frouk, klinkt weer fantastisch daar! Super van je dat je zo goed aan het werk bent daar! Lijkt me af en toe ook wel eentonig. Veel plezier nog je laatste weekjes. Straks lekker naar NY!
<br>
<br>Liefs Nienke
Hoi Froukje,
Zojuist ben ik weer helemaal bijgelezen en -gekeken. Fijn dat je naast het werken in de bieb nog zoveel leuke dingen onderneemt.
Geniet nog maar even van de weken die je nog tegoed hebt.
Ik zie uit naar je volgende blogs.
Groetjes,
Elly
Afscheid...
16/2/2009 -6- Gasten en geesten in the Root House
