Froukje in Amerika

27/2/2009 -9- Autoruil avonturen en dagdag Farmington!

Toen Davide en ik op woensdag mijn auto terugbrachten naar Enterprise rent-a-car in West Hartford, wachtte mij een onaangename verrassing bij het afrekenen. De prijs was 1400 dollar, alstublieft mevrouw. SAY WHAT?!? 1400??? euhh... Yale betaalt namelijk 745 dollar aan mij terug, de speciale prijs die zij hebben afgesproken met Enterprise. Boehoe. Zeshonderd dollar, alsof je een emmer leeggooit. Om de boel nog erger te maken bleek Davide een dag later in Hamden waar we zijn auto terug brachten slechts 650 dollar af te hoeven rekenen. Toen brak mij niet geheel spreekwoordelijk de klomp.

Wat er allemaal niet klopte is echt een enorm verhaal, en ik heb geen zin om dat nog een keer allemaal op te gaan halen. Korte samenvatting: uiteindelijk heb ik er met een geschrokken traantje of twee ter plekke al ongeveer 100 dollar af gekregen, en heeft vandaag de fermste der bibliothecaresses (Ellen) de telefoon gepakt en er nog eens 270 dollar + taxes (dus ongeveer 300 dollar) afgepraat. Hierdoor betaal ik nu de maandprijs die klopt met de Yale afspraken (die ik dus ook terugkrijg van Yale) en daar komt alleen de Airport tax (11%), toeristenbelasting (3,5 dollar per dag), en state sales tax (6%) (aan inclusief prijzen doen ze nergens in Amerika...) nog voor eigen rekening bovenop. Zo. Wij roggelen het wiel!! Wat een opluchting! Ik denk dat Enterprise mij nooit meer een auto wil verhuren, en dat gevoel is geheel wederzijds.

Gisteren brachten we dus als laatste onderdeel van de grote autoruil Davide's auto terug naar Hamden (een dik uur rijden). Ik vond het wel fijn, nog een laatste lange rit maken in mijn eentje achter het stuur, met de radio op standje meeblèr. Ik reed de huurauto, mijn huisgenoot zijn "nieuwe" rode bolide, en bij het in zicht komen van de verhuurder hebben we van auto geruild (ik mag immers niet in zijn huurauto rijden volgens het contract) stelletje fraudeurs dat we zijn. De chauffeurs hier aan de Oostkust zijn trouwens helemaal niet zo keurig en hoffelijk als je in de reisgidsjes wordt verteld. Een stelletje achterlijke maniakken zijn het! Ritsen moet je hier om de haverklap, maar de plaatselijke reactie op een richtingaanwijzer die aangaat is hier standaard "gas erbij en gat dichtrijden". Hmpf. Op de terugweg hebben we een "ijsje" gegeten bij Wentworth's Icecream parlour. Het zag er werkelijk niet uit binnen met ijs in plastic emmers en tl-balken en plastic tafeltjes, maar ze hebben heerlijk, prijswinnend, homemade ijs. Jammer dat ik elke keer in het buitenland weer vergeet dat je hier voor twee smaakjes níet twee scoops hoeft te nemen (dat is toch echt een Nederlandse rariteit, die kleine bolletjes). Dus daar zat ik, met ongeveer een halve liter ijs. De helft heb ik dus weggedaan, maar het kostte ook niet zoveel dus dat was geen economosche wereldramp.

Vanochtend was dus mijn laatste ochtend in Farmington. Ik was al klaar met mijn werk in de bieb, dus ik heb (na de inpakstress van donderdagavond) vanochtend heel rustig de rest ingepakt, en boodschapjes gehaald voor de laatste keer koffie in de bieb. De koffie wordt op vrijdagen gemeenschappelijk genuttigd in "The New Library" een vleugel aan het huis gebouwd door W.S. Lewis en zijn vrouw, die inmiddels allang niet meer het nieuwste gedeelte van de bieb is, dat is de leeszaal, maar wel zijn naam gehouden heeft.

Wij verzorgden ter afscheid de koekjes, en wat flesjes wijn voor de biebvoorraad. Toen laatst de verwarming bij ons binnen stuk was had de hoofbibliothecaresse (Maggie) de huismeester (Jim, de aardigste man op aarde) de opdracht gegeven ons direct twee flessen wijn ter verwarming aan te bieden uit de schijnbaar flinke bibliotheek voorraad...na zijn ziekenhuisbezoekjes was Taylor ook al van Whisky voorzien uit die voorraad. Wij kregen bij de koffie het standaard uitzwaai pakket uitgereikt: een set mooie kaarten met 18e eeuwse prenten en een poster (die naar mijn huis wordt opgestuurd want die overleeft de vliegreis niet). En toen was het toch echt tijd om dagdag te zwaaien: om 14.00 stond de taxi paraat om me naar het station te brengen. Ik was zo bezig met weggaan dat ik nu pas besef dat ik vergeten ben het gastenboek te tekenen... meuh...

De taxichauffeur was een ontzettend aardige Sudanese immigrant, die er niet bij kon met zijn hoofd dat hij wel een accent had en ik niet (niet hoorbaar voor hem althans). Oh... had ik al bekend aan jullie dat ik mijn bloedig zwoegend verworven Brits Engels hier ongeveer 3 minuten heb volgehouden en daarna ben overgeschakeld op een soort gemankeerd bijna Amerikaans? *bloos* Ik werd daardoor trouwens regelmatig voor Canadees aangezien, al heb ik het idee dat mijn Amerikaans wel sterk verbeterd is gedurende de maand. Toen Vicky en Marianne op bezoek kwamen in de bieb, en bij de lezing met al die Britten in New Haven schakelde ik al vanzelf, tot grote hilariteit van de anderen hier overigens, weer spontaan over op hartstikke Brits... Blij te weten dat het er nog wel zit!

Maar...de taxichauffeur dus. Die was ook geen fan van Enterprise rent-a-car, en zo kwamen we via auto's, oplichters en accenten ineens op zijn teleurstelling in het Land van de Onbegrensde Mogelijkheden. De beste man bleek vanalles te weten over de crisis van de jaren 80, maar zag het somber in voor de wereld op dit moment. Ik zei dat het allemaal vast wel weer goed kwam, economische cycli enzo, en hij vond dat echt schaterlachend geweldig grappig en zei dat 'ie me dan maar op mijn woord zou geloven. Als de wereld over een jaar of tien dus écht failliet is moet ik denk ik even uit de buurt van Sudanese taxichuffeurs in Hartford blijven.

De stationsomgeving van Hartford (op de foto's hierboven) is trouwens echt verschrikkelijk lelijk. Een soort doucheputje van industriële lelijkheid en vervallenheid, ingeklemd door de twee of drie grote interstates die dwars door de stad gaan. Het centrum is wel mooier schijnt, maar dat heb ik niet gezien, dus ik vrees dat Hartford voor mij wel een plekje in de lelijke steden top 10 verdient. Het is de hoofdstad van de staat Connecticut, en ik had dus een redelijk groot station verwacht, maar niets is minder waar... Hieronder enkele foto's van het enige treinstation van de hoofdstad van een staat die ongeveer even groot is als 1/3e van Nederland. Het heeft 1 nog functionerend spoor, waar ongeveer 4 treinen per dag vertrekken in elke richting (wel 8 treinen in totaal dus!). New Haven, de studentenstad en kustplaats, heeft een veel groter station, maar ook dat is een lachertje vergeleken bij de grote stations van Nederland als OV-minnend land. Zeker wat betreft het aantal treinen dat er stopt.

Treinvervoer in Amerika is redelijk onderontwikkeld: er is gewoon eigenlijk maar 1 spoorlijn langs de kust, waar verschillende treinen (ook goederentreinen) rijden met meer of minder stops, vertraging is dus vaak ook ECHT vertraging. Zeker aangezien een doorgaande trein vaak gewoon wacht op de mensen die erop moeten overstappen vanaf een andere, bijvoorbeeld vertraagde, trein. De treinen zelf zijn wel lekker ruim, een soort Thalys met 3 keer zoveel beenruimte. Heerlijk! Op zich is dat ook wel nodig als je vaak al snel uren achter elkaar moet reizen - de drie uur die ik er in zat van Hartford naar New York was één van de kortere afstanden.

De reis ging redelijk snel voor mijn gevoel. Helaas kon ik geen foto's maken want ik zat niet bij een raam, maar onderweg langs de kust heb ik een paar hele mooie doorkijkjes gezien naar de oceaan. Prachtige baaien, met mooie huizen eraan, wetlands, wouden, heuvels... ja daar zou ik ooit nog wel eens een vakantie willen doorbrengen. Hier Kun je trouwens alle Amtrak routes in Amerika bekijken. Vrijwel alle supraregionale lijnen zijn Amtrak treinen... Niet heel veel voor zo'n groot land! De Vermonter (links onderin de lijst, grijze lijn) is de trein die ik gehad heb vandaag. Als je inzoomt op de kaart is vooral het stukje tussen Bridgeport en Stamford een ontzettend mooi stuk kust.

Maar goed, dat was allemaal eerder vandaag. Inmiddels is het tien voor elf en zit ik op mijn hotelkamer in New York. Ik heb al van alles te vertellen over de eerste uren hier, maar die zet ik in een nieuw blogje! Dus tot zover,

Kusjes van Froukje

28/2/2009 - Klein Fwoukje in de trein....

Posted by Anonymous

Hoi,
Ik zag nu pas deze blog. Ik snapte die Sudanees al niet. Maar nu wel. Nu eerst actief worden en dan lees ik het vanmiddag nog eens.
Dag. Mammmmmanies .

Permanent Link

<- Last Page

Next Page ->